- O marisqueo na ría de Arousa acumula perdas de máis de 59 millóns de euros en cinco anos pola caída produtiva e a ausencia dun plan público de rexeneración.
- A ría de Arousa perde máis de 59 millóns de euros no marisqueo nos últimos cinco anos. O sector denuncia abandono institucional e reclama un plan urxente de saneamento.
Un balance demoledor para o sector marisqueiro
O marisqueo na ría de Arousa atravesa unha das crises máis graves das últimas décadas. As perdas económicas acumuladas entre 2021 e 2025 acadan os 59,3 millóns de euros, sen ter en conta a inflación, segundo o balance feito público pola Plataforma en Defensa da Ría de Arousa (PDRA) xunto coas confrarías e agrupacións de mariscadoras e produtores de mexillón.
O dato resume unha realidade preocupante: o afundimento produtivo dos bivalvos, a ausencia dun plan público serio de saneamento e rexeneración e a falta de respostas políticas están deixando ao sector sen horizonte de futuro, cun impacto directo en miles de familias que dependen do mar.
Caída histórica da produción de bivalvos
Os datos oficiais de pescadegalicia.gal, analizados pola PDRA, amosan unha tendencia clara de colapso nos principais recursos marisqueiros —agás o mexillón— durante o bienio 2024-2025, en comparación co último quinquenio (2019-2023):
- Ameixa babosa
A produción media anual pasou de 268 toneladas no último quinquenio a apenas 48 toneladas no bienio 2024-25. Isto supón un descenso do 82 %, cunha perda económica estimada de 7,9 millóns de euros en só dous anos.
- Ameixa fina
A situación é aínda máis crítica: a caída produtiva acada o 85 %, pasando de 155 toneladas anuais a 24. O impacto económico estímase en 7,8 millóns de euros.
- Ameixa rubia
A produción reduciuse un 47 %, cunha perda económica máis moderada pero significativa: 650.000 euros no bienio.
Ameixa xapónica
Introducida como especie máis resistente para soster a renda do sector, tamén sofre un descenso do 38 %, xerando perdas de 7,8 millóns de euros.
- Berberecho
O caso máis alarmante: a produción media anual caeu un 87 %, ata quedar en apenas 74 toneladas, cun impacto económico de 6,7 millóns de euros.
En conxunto, o total de bivalvos baixou un 52 %, cunha perda de 29,7 millóns de euros só no bienio 2024-25.
Menos mariscadoras, máis envellecemento
A crise tamén se reflicte no número de permisos de explotación (Permex). Na ría de Arousa pasouse de 1.731 permisos en 2011 a 1.354 en 2025. Ademais, máis da metade das persoas en activo teñen máis de 50 anos, o que evidencia a falta de relevo xeracional e o progresivo abandono da actividade.
Cambio climático, contaminación e falta de acción
Desde o sector levan anos advertindo das causas estruturais desta crise. A diminución da intensidade e da duración do afloramento mariño —clave para a renovación das augas e o aporte de alimento— está amplamente documentada pola comunidade científica.
A propia Consellería do Mar recoñeceu, a través de formación impartida por INTECMAR, que a intensidade do afloramento baixou un 45 % e a súa duración reduciuse un 30 %, facendo que o tempo de residencia da auga nas rías pase de 8 a 19 días.
O problema, segundo denuncian as confrarías, é que a Xunta de Galicia non adaptou a súa política ambiental a esta nova realidade: con menos renovación de auga, a contaminación ten un impacto moito maior sobre uns bivalvos debilitados.
Proxectos que agravan a situación da ría
A PDRA e o sector marisqueiro critican duramente decisións que consideran incompatibles coa recuperación da ría: a vertedura de dragados do río Lérez en Sálvora, proxectos industriais no porto, a mina de Touro ou a continuidade de iniciativas como a celulosa de Palas.
Para o sector, estas actuacións, xunto coa negativa do PP a apoiar a declaración de interese xeral do mar tradicional no Parlamento galego, forman parte dunha estratexia que debilita o marisqueo tradicional e abre a porta á acuicultura industrial.
Un chamamento urxente á rexeneración da ría
Desde a ría de Arousa, o sector é claro: sen un plan integral de saneamento e rexeneración, con financiamento suficiente e vontade política, o abandono da actividade seguirá aumentando e as confrarías irán pechando.
O marisqueo non é só unha actividade económica: é patrimonio social, cultural e produtivo de Galicia. A perda progresiva deste sector suporía un golpe irreparable para o litoral galego e para miles de familias que, xeración tras xeración, viviron do mar.
