Opinión: Álvaro Filgueira González
- Hai cidades que teñen un equipo de fútbol. E hai cidades nas que o fútbol forma parte dun xeito de entender a vida. Vigo pertence a ese segundo grupo.
Pero tamén hai cidades cuxo carácter non se pode explicar sen mirar o mar. Vigo é, probablemente, unha delas.
Por iso, o acordo de colaboración entre o Real Club Celta e Conxemar vai moito máis alá dunha alianza entre dúas organizacións. Representa o encontro de dúas realidades profundamente vinculadas á cidade: o deporte e o sector marítimo-pesqueiro.
Onte, en ABANCA Balaídos, esa conexión tivo un escenario especialmente simbólico. A firma do acordo na nova Sala Presidentes deu paso a un encontro no que o protagonismo non estivo unicamente nos protagonistas do fútbol ou da industria pesqueira, senón en algo que os une: Vigo e a súa relación histórica co mar.
O documental “Ronsel”, producido por Celta Media, puxo imaxes e memoria a esa relación. Porque o mar non é soamente unha actividade económica para Vigo. Foi durante xeracións unha forma de vida, unha fonte de emprego, unha porta ao mundo e un dos elementos que contribuíron a construír a personalidade da cidade.
E aí aparece tamén o Celta.
Porque o Celta non vive na marxe de Vigo. Forma parte de Vigo. Os seus éxitos, as súas decepcións, os seus símbolos e as súas cores están ligados a unha cidade industrial, portuaria e atlántica que sempre mirou cara a fóra a través do seu porto.
Quizá por iso resulta tan natural que fútbol e mar atópense.
Na mesa redonda posterior á proxección falouse precisamente deses vínculos. Da comunidade, do carácter industrial de Vigo e, sobre todo, do mar como elemento vertebrador.
E convén deterse nesa palabra: comunidade.
Porque tanto o Celta como o sector do mar comparten algo que vai moito máis alá das súas respectivas actividades. Ambos forman parte do sentimento de pertenza de miles de vigueses e galegos. Ambos xeran identidade. Ambos proxectan o nome de Vigo moito máis alá dos seus límites.
O fútbol chea Balaídos. O mar chea o porto.
Un mobiliza a miles de persoas cada xornada. O outro sostén unha industria que xera emprego, actividade económica e unha enorme capacidade de proxección internacional.
Pero ambos teñen algo en común: necesitan dunha cidade que os recoñeza como propios.
Por iso o acordo entre o Celta e Conxemar pode ter unha lectura especialmente interesante. Non se trata simplemente de colocar dous nomes xuntos. Trátase de reivindicar unha identidade compartida e de lembrar que Vigo construíu boa parte da súa historia mirando cara ao Atlántico.
Unha cidade que exporta peixe e produtos do mar a medio mundo e que, ao mesmo tempo, exporta tamén unha paixón futbolística que se converteu nunha dos seus principais acenos de identidade.
Hai algo profundamente vigués nesa mestura.
O balón e o océano. Balaídos e o porto. A bancada e a lonxa. O esforzo dun equipo sobre o céspede e o esforzo diario de quen sae a traballar ao mar.
Dous mundos diferentes que, en realidade, pertencen á mesma cidade.
E quizá esa sexa a principal virtude de “Ronsel”: lembrar que detrás das institucións, as empresas, os clubs e os acordos existen historias. Historias de persoas, de familias e de xeracións que construíron Vigo desde distintos lugares, pero cun mesmo horizonte.
O mar deixou un ronsel en Vigo.
O Celta tamén.
E agora ambos os ronseles crúzanse.
Porque, nunha cidade como esta, o fútbol tamén se xoga no mar.