- O naufraxio do Villa de Pitanxo revela neglixencias graves do patrón e a armadora, cobrando 21 vidas en augas de Terranova.
Unha cadea de neglixencias que levou ao desastre
O naufraxio do Villa de Pitanxo o 15 de febreiro de 2022 fronte ás costas de Terranova segue conmocionando ao sector marítimo. O recente informe pericial da Comisión de Investigación de Accidentes Marítimos (Ciaim) e o documento xudicial encargado pola Audiencia Nacional coinciden nun mesmo veredicto: o desastre non foi inevitable, senón consecuencia de decisións neglixentes do patrón e a armadora.
O erro crucial: non abandonar a tempo
As investigacións revelan que o patrón, Juan Enrique Padín, ignorou os sinais claros de perigo minutos antes do naufraxio. A escora crecente, as inundacións e os problemas no parque de pesca indicaban unha situación crítica, pero Padín decidiu priorizar a recuperación do aparello e as capturas, atrasando a orde de abandono.
Os peritos conclúen que cando finalmente ordenouse o abandono do buque, xa era demasiado tarde para levar a cabo un procedemento seguro e ordenado. A situación escalara ao momento de que non se puideron despregar nin arriar correctamente as balsas salvavidas, provocando que unha delas asolagásese. De feito, só dous tripulantes lograron subir á balsa con traxe de inmersión: o propio patrón e o seu sobriño, Eduardo Rial.
O paradoxo do motor parado
Outro dos puntos críticos no informe é o fallo do motor. Segundo o patrón, o propulsor detívose repentinamente sen razón aparente. Con todo, os peritos sosteñen que o motor se parou porque a auga, que xa asolagaba o barco, alcanzou a sala de máquinas debido a unha comporta aberta. O patrón só comprendeu a gravidade cando xa non había maniobrabilidad nin electricidade.
Formación en seguridade: a gran ausente
O informe tamén denuncia a falta de simulacros de emerxencia. Aínda que a empresa de prevención rexistrou exercicios en 2020, na marea do naufraxio non se realizaron prácticas de abandono. Un dos sobreviventes confirmouno, alegando que o día que se anotou un simulacro, varios tripulantes estaban a desembarcar en Marín e outros estaban a se comunicar por WhatsApp, algo incompatible coa realización destes exercicios.
Decisións imprudentes baixo presión económica
O Villa de Pitanxo partiu con condicións laborais precarias e unha presión económica que puido influír nas decisións do patrón. A necesidade de recuperar a arte perdida e maximizar as capturas nunha campaña economicamente crítica levaron a Padín a manter o rumbo a pesar da mar grosa e as ondas de sete metros. Reiniciar a navegación a 3,5 nós nesas condicións foi unha aposta temeraria que custou 21 vidas.
Sobrecarga e modificacións ilegais
O informe tamén revela que o buque ía sobrecargado e presentaba modificacións estruturais non autorizadas. A armadora instalara tanques de gasoil adicionais sen supervisión, reducindo a estabilidade da embarcación. Ademais, as inspeccións periódicas non detectaron estas irregularidades, e a documentación do barco non reflectía o seu estado real.
Falta de control e documentación falsa
Tras o naufraxio, a armadora declarou que a bordo ían 22 tripulantes, cando en realidade eran 24. Este erro dificultou a coordinación do rescate nas primeiras horas críticas. Ademais, a investigación apunta a documentos manipulados, como certificados de revisión falsos para traxes de inmersión que nunca foron inspeccionadosO mar non perdoa a imprudencia
O mar non perdoa a imprudencia
O caso do Villa de Pitanxo non é un incidente illado. As deficiencias na xestión de seguridade marítima reflicten problemas estruturais do sector. A combinación de presión económica, malas prácticas laborais e decisións imprudentes converte cada marea nunha aposta arriscada. O mar galego non pode seguir pagando este alto prezo. É urxente reformular os protocolos de seguridade e fortalecer os controis para evitar novas traxedias.
O naufraxio do Villa de Pitanxo non só deixa dor e perda para as familias dos 21 falecidos, senón tamén un profundo cuestionamiento sobre a xestión de riscos na pesca de altura. As conclusións periciais esixen respostas contundentes e medidas que garantan a seguridade de quen enfronta o océano día a día.