Villa de Pitanxo: indemnizan antes á armadora que ás familias

  • A armadora do Villa de Pitanxo cobrará máis de cinco millóns, mentres as familias dos 21 mariñeiros mortos en Terranova seguen esperando xustiza.

Unha sentenza que reabre feridas

O naufraxio do Villa de Pitanxo en febreiro de 2022, en augas de Terranova, deixou 21 mariñeiros falecidos e unha ferida aberta na frota galega. Tres anos despois, a xustiza mercantil ha resolvido unha parte do caso: a armadora Pesqueiras Nores Marín recibirá 5,17 millóns de euros das súas aseguradoras pola perda total do buque.

A decisión caeu como un xerro de auga fría entre as familias dos tripulantes, que lembran que elas seguen sen unha compensación definitiva nin unha resposta clara sobre o ocorrido aquela madrugada no Atlántico norte.

O fallo: tres aseguradoras condenadas

O Xulgado do Mercantil número 2 de Pontevedra condena a tres compañías a pagar á armadora:

• Mapfre España: 3,1 millóns de euros.
• Sociedade de Seguros Mutuos Marítimos de Vigo: 1,03 millóns.
• Mutua de Seguros de Armadores de Buques de Pesca en España: 1,03 millóns.

A xuíza subliña que «os termos contractuais pactados son totalmente claros» e que as pólizas incluían a perda total do buque por naufraxio.

E as familias? A gran incógnita

Mentres a armadora xa ten garantida a compensación polo barco, as familias dos falecidos seguen nun limbo.

• Proceso penal aberto: a Audiencia Nacional investiga as circunstancias do naufraxio e as posibles responsabilidades.
• Indemnizacións laborais: cada mariñeiro estaba cuberto por seguros obrigatorios, pero as contías e prazos varían.
• Reclamacións: as familias, organizadas en asociacións, reclaman xustiza e transparencia, non só diñeiro.

O contraste é evidente: o valor material do barco xa está resolvido en sede xudicial, mentres que o valor humano de 21 vidas aínda espera resposta.

Un déjà vu: a pantasma do Prestige

A comparación co caso Prestige resulta inevitable. Naquel desastre, primeiro resolveuse a compensación por danos materiais e anos despois chegaron as resolucións sobre as vítimas e a responsabilidade penal.

O Villa de Pitanxo revive ese dilema: o capital atopa antes o seu leito legal que as persoas. Para o sector, a mensaxe é claro: os barcos están mellor protexidos que quen os tripula.

Contexto sectorial: seguridade e futuro da altura

A traxedia tamén pon o foco nun debate de fondo: que nivel de seguridade e cobertura real teñen os mariñeiros que traballan na pesca de altura?

A indemnización á armadora subliña o papel crucial dos seguros marítimos nunha actividade de altísimo risco, pero deixa en evidencia que a prioridade non está na tripulación. En augas tan duras como Terranova, a seguridade dos traballadores debería ser o eixo central, máis aló da compensación por perdas materiais.

O caso do Villa de Pitanxo segue aberto. E cada paso xudicial lembra que, en Galicia, o mar cóbrase vidas, pero a xustiza sempre parece chegar máis rápido para os barcos que para as súas xentes.

  • Que cobre a indemnización de cinco millóns? E as familias dos 21 falecidos?

Só a perda material do buque Villa de Pitanxo. O diñeiro é para a armadora Pesqueiras Nores Marín, non para as familias.

  • E as familias dos 21 falecidos?

Seguen á espera. Cada tripulante tiña seguros obrigatorios, pero as contías varían. A compensación global dependerá da causa penal aberta na Audiencia Nacional.

Por que se resolveu antes o do barco que o das vítimas? Que se investiga aínda?

Porque a póliza de seguro era un contrato mercantil con cláusulas claras. En cambio, a situación das familias depende dunha investigación xudicial máis complexa, con responsabilidades por aclarar.

  • ¿Qué se investiga aún?

A Audiencia Nacional trata de determinar que ocorreu a madrugada do 15 de febreiro de 2022 en Terranova:

• Se se actuou conforme aos protocolos de seguridade.

• Se houbo neglixencias na xestión do naufraxio.

• Quen debe asumir a responsabilidade penal.

  • Parécese ao caso Prestige?

Si. En ambos os casos, primeiro resolvéronse as compensacións económicas ligadas ao material e ao capital, e despois —anos máis tarde— chegaron as sentenzas sobre responsabilidades humanas e ambientais8