- A morte do mariñeiro Said Aga no Atlántico Sur volve poñer o foco na sinistralidade laboral na pesca de altura.
- O falecemento do mariñeiro de Cangas Said Aga durante unha última marea reabre o debate sobre a seguridade laboral na pesca de altura.
A mar que non entende de xubilacións
A pesca de altura volve tinguirse de loito. Said Aga, mariñeiro veciño de Cangas desde hai máis de dúas décadas, faleceu aos 58 anos a bordo do arrastreiro Manuel Nores mentres navegaba no Atlántico Sur rumbo a Uruguai. Facíao tras regresar ao mar xa xubilado, decidido a completar o que el mesmo definira como a súa última marea.
A súa morte eleva a tres o número de mariñeiros de Cangas falecidos en apenas dous meses deste ano, dous deles por accidente laboral e un por causa natural, unha cifra que sacode a unha comunidade estreitamente ligada ao mar e que volve evidenciar a dureza dun oficio onde o risco segue moi presente.
Un accidente en plena faena
Segundo os testemuños familiares e fontes do sector, o accidente produciuse mentres a tripulación traballaba con cables metálicos de gran potencia, habituais nas manobras de descarga e control de artes. Said Aga estaba a medir un destes cables cando se soltou e golpeouno violentamente.
Aínda que nun primeiro momento manexáronse distintas versións —desde un posible paro cardíaco ata un falecemento inmediato—, todo apunta a que o impacto se produciu varios días antes do desenlace final. O mariñeiro resultaría gravemente ferido o sábado e faleceu o martes, tras non poder superar as lesións sufridas.
O buque chegou finalmente ao porto de Montevideo co corpo a bordo, onde foi desembarcado para iniciar os trámites correspondentes.
A milla 201: faenar no límite
O Manuel Nores atopábase faenando na coñecida como milla 201, o límite da zona económica exclusiva arxentina, unha das áreas de pesca máis esixentes do planeta. Trátase de augas afastadas, con campañas longas, climatoloxía adversa e unha presión operativa constante.
A pesca nestas zonas require tripulacións altamente experimentadas e embarcacións de gran porte, pero tamén concentra un número significativo de accidentes laborais, moitos deles vinculados a manobras con cables, maquinillas e artes de gran tamaño.
Un patrón que se repite en Cangas e a comarca
A morte de Said Aga non é un caso illado. En xaneiro faleceu Khalid Bouzit, tamén mariñeiro de orixe magrebí e veciño de Cangas, tras sufrir un accidente a bordo dun pesqueiro en Gran Sol. Ambos os casos reflicten unha realidade pouco visible: a achega crave de traballadores migrantes ao sector pesqueiro galego e a súa exposición aos riscos máis duros do oficio.
A estes falecementos súmase a recente desaparición dun mariñeiro de Bueu en augas de Nova Zelandia, pechando un inicio de ano especialmente negro para a comarca do Morrazo.
Seguridade laboral: unha materia pendente
A pesar dos avances normativos e tecnolóxicos, a pesca segue sendo unha das actividades con maior sinistralidade laboral. Os accidentes con cables, golpes de mar, atrapamientos e sobreesforzos continúan formando parte do día a día de moitas tripulacións.
Expertos do sector insisten na necesidade de reforzar:
- A formación específica en manobras de risco.
- Os protocolos de seguridade a bordo.
- O mantemento e control de maquinaria pesada.
- A vixilancia médica en campañas longas e esixentes.
A morte dun mariñeiro xubilado que decidiu regresar ao mar por última vez engade, ademais, unha reflexión sobre a precariedade económica que empuxa a moitos profesionais para seguir embarcándose máis aló da idade prevista para o retiro.
Galicia, memoria e silencio
A pesar da gravidade dos feitos, o falecemento de Said Aga apenas tivo repercusión institucional en Cangas. Non houbo comunicados oficiais nin bandeiras a medio mastro, unha ausencia que contrasta co impacto real que estas perdas teñen nas comunidades mariñeiras.
Este sábado, Marín acolle a homenaxe ás vítimas do Villa de Pitanxo, catro anos despois do naufraxio en Terranova que custou a vida a 21 mariñeiros. Un recordatorio de que o risco no mar segue sendo unha realidade cotiá.
Dignidade, seguridade e recoñecemento
A morte de Said Aga durante a súa última marea non é só unha traxedia persoal e familiar —deixa esposa e catro fillos, un deles menor—, senón tamén un símbolo das débedas pendentes do sector con quen sostén a pesca desde cuberta.
Falar de seguridade marítima non é un exercicio retórico. É unha necesidade urxente para evitar que historias como esta sigan repetíndose, lonxe de casa, en silencio e con demasiada frecuencia.