Recoñecemento do TSXG aos “Santuarios de Percebe” e a historia de percebeira de Carmen Perez.

  • O TSXG apoia os ‘santuarios’ de percebe, subliñando a necesidade de protexer esta especie emblemática

A Sección Segunda da Sala do contencioso-administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) volveu a apoiar os chamados “santuarios” de percebe, considerando que esta especie require condicións máis estritas de protección que o mexillón para o seu desenvolvemento óptimo e a sustentabilidade das poboacións explotables. O fallo desestimou o recurso presentado pola Asociación de Mexilloeiros Galegos (Amegal) contra a orde da Consellería do Mar que establece os plans de xestión para recursos específicos e algas para o período 2022-2024. Estes plans inclúen zonas de reserva para a extracción de semente de mexillón e áreas exclusivas para a explotación do percebe, co fin de garantir a súa conservación e aproveitamento sostible.

O ditame do TSXG, anterior ao emitido noutro caso similar interposto pola Federación de Mexilloeiros (Femex), destacou a necesidade de protexer ao percebe da intensa actividade extractiva nalgunhas zonas costeiras. Fíxose referencia a informes de confrarías como a de Baiona, que reportaron unha diminución significativa nas capturas de percebe entre 2019 e 2021, coincidindo con períodos de alta actividade pesqueira do sector bateeiro na rexión. En contraste, a falta de datos sobre a extracción de mexillón impediu demostrar un impacto negativo nos mexilloeiros.

Este respaldo legal aos “santuarios” de percebe reforza a importancia de medidas de conservación específicas para esta especie, recoñecida polo seu valor económico e cultural en Galicia. A decisión do TSXG subliña a necesidade de equilibrar a actividade pesqueira coa preservación dos recursos mariños, asegurando que o manexo dos espazos marítimos sexa compatible coa protección das poboacións de percebe e o seu hábitat.

E a historia de Carmen Pérez é un testemuño de dedicación e amor polo mar.

Desde a súa infancia, estivo vinculada á actividade pesqueira, acompañando á súa avoa para vender peixe desde os sete anos. A medida que crecía, asumiu responsabilidades cada vez maiores na xestión e distribución do peixe capturado pola súa familia, converténdose nun piar fundamental no negocio familiar.

Aos 18 anos, Carmen decidiu seguir a súa paixón e converterse en percebeira. A pesar dos desafíos físicos e as lesións que enfrontou ao longo dos anos, a súa determinación e valentía levárona a enfrontarse á ondada e ás rocas en busca de percebes, unha tarefa esixente e perigosa que comparte cos seus compañeiros, tanto homes como mulleres.

Para Carmen, o mar non fai distincións de xénero, pero recoñece que os homes a miúdo enfrontan maiores riscos físicos debido á súa forza e axilidade. Con todo, a súa experiencia demostra que as mulleres tamén son capaces de superar os desafíos e contribuír ao sustento das súas familias a través do traballo duro e a dedicación.

A pesar das dificultades e os sacrificios, Carmen segue adiante, consciente do papel crucial que desempeña na economía e a cultura da súa comunidade. A súa historia é un recordatorio do valor e a importancia das mulleres no sector pesqueiro, así como da necesidade de recoñecer e apoiar o seu labor. que enfrontou ao longo dos anos, a súa determinación e valentía levárona a enfrontarse á ondada e ás rocas en busca de percebes, unha tarefa esixente e perigosa que comparte cos seus compañeiros, tanto homes como mulleres.

Para Carmen, o mar non fai distincións de xénero, pero recoñece que os homes a miúdo enfrontan maiores riscos físicos debido á súa forza e axilidade. Con todo, a súa experiencia demostra que as mulleres tamén son capaces de superar os desafíos e contribuír ao sustento das súas familias a través do traballo duro e a dedicación.

A pesar das dificultades e os sacrificios, Carmen segue adiante, consciente do papel crucial que desempeña na economía e a cultura da súa comunidade. A súa historia é un recordatorio do valor e a importancia das mulleres no sector pesqueiro, así como da necesidade de recoñecer e apoiar o seu labor.