- Indignación no barco Cangas-Vigo por negar o acceso a un mozo en cadeira de rodas. Os pasaxeiros rebélanse e esixen accesibilidade real no transporte marítimo.
- Rebelión no peirao: o mar non é para todos (aínda)
Unha viaxe rutineira convertida en humillación
O que debía ser un simple traxecto en barco entre Vigo e Cangas acabou converténdose nun acto colectivo de dignidade. Nacho, un mozo con parálise cerebral, usuario de cadeira de rodas eléctrica e veciño de Nigrán, foi impedido de embarcar por falta de accesibilidade no peirao. A reacción foi inmediata: “Se Nacho non sobe, nós tampouco”, clamaron os pasaxeiros, negándose a partir ata que se garantise o seu acceso.
Unha rampla pechada con cadeado… e sen solución
A escena resulta difícil de xustificar. A embarcación non contaba cunha rampla adecuada en condicións para usuarios con mobilidade reducida. A única rampla metálica compatible estaba pechada con cadeado. A explicación? “Perdemos as chaves”, alegaron os tripulantes. Mentres a rampla de madeira, cunha pendente inasumible para o motor da cadeira, seguía inutilizable, Nacho e a súa irmá Miriam quedaban en terra. Só a presión dos pasaxeiros e a intervención doutro barco —procedente de Cíes— permitiu o embarque. “De non ser por eles, deixáronnos atrás”, lamenta Miriam.
Accesibilidade: unha débeda pendente no transporte marítimo
Este non é un caso illado. Nacho está afeito pelexar polo seu dereito á mobilidade, tamén en terra. Hai anos, relata, varios condutores de autobús en Vigo negábanse a despregar a rampla para non “perder tempo”. “Aquilo xa se solucionou”, lembra. Pero o mar segue arrastrando un lastre inadmisible: a falta de infraestruturas inclusivas en roteiros regulares e o desprezo —por descoñecemento ou neglixencia— a un dereito universal.
A lexislación estatal e autonómica é clara: todos os medios de transporte público deben ser plenamente accesibles. Pero na práctica, os obstáculos físicos e a falta de formación do persoal seguen sendo habituais. “Non se trata de boa vontade, é unha obrigación legal”, sinalan desde colectivos de persoas con discapacidade.
Da vergoña ao exemplo: a forza dunha pasaxe unida
Máis aló do episodio indignante, o xesto colectivo que impediu que partise o barco sen Nacho deixou unha pegada emocional na familia. “Nunca esquecerei o que fixeron. Grazas de corazón”, repite o mozo. Foi a solidariedade espontánea dos pasaxeiros a que obrigou a cambiar o rumbo da situación. Un xesto que, en realidade, sinala a quen debía actuar antes: a empresa.
Desde a Asociación APAMP, á que pertence Nacho, non tardaron en reaccionar: “Esiximos medidas inmediatas. A accesibilidade non pode ser opcional”. No seu comunicado, reclaman a mellora de infraestruturas, formación do persoal e o cumprimento estrito da normativa. Ademais, trasladaron o seu malestar ás autoridades e preparan unha denuncia conxunta coa Confederación Aspace.
O sector marítimo galego: accesibilidade, esa materia esquecida
O caso de Nacho non só pon en evidencia unha grave carencia no roteiro Cangas-Vigo. Abre un debate máis amplo sobre a inclusión no transporte marítimo galego, onde persisten diferenzas notables en accesibilidade entre roteiros, navieiras e portos. A maioría dos peiraos de ría non conta con infraestruturas plenamente adaptadas nin protocolos claros para estes casos.
A Xunta de Galicia ten competencias tanto en transporte público como en accesibilidade. Aínda que se realizaron melloras nalgúns embarcadoiros, os feitos demostran que o seguimento e a supervisión son insuficientes. Cando a rampla correcta está fisicamente presente pero pechada con chave, o problema non é técnico: é de cultura, de responsabilidade e de compromiso.
Unha sociedade que non deixa a ninguén atrás… nin en terra
O mar non debería ter barreiras. Pero o que para uns é un roteiro de lecer ou traballo, para outros se converte nunha proba de resistencia. Nacho non buscaba protagonismo, só moverse como calquera. O xesto dos pasaxeiros que o apoiaron evidencia que a empatía social existe. Agora é tarefa das administracións e do sector marítimo convertela en norma.