- A maior organización mexilloeira de Galicia deixa de operar no porto de Vilaxoán polo vínculo do guindastre con Cobre San Rafael e o proxecto mineiro de Touro.
- Opmega abandona o porto de Vilaxoán en defensa do mar
Un xiro ético que desafía a comodidade operativa
A Organización de Produtores de Mexillón de Galicia (Opmega) decidiu deixar de descargar produto no porto de Vilaxoán. E non o fai por razóns técnicas nin loxísticas, senón por principios. O guindastre actualmente operativo neste peirao conta con respaldo financeiro de Cobre San Rafael, promotora do controvertido proxecto mineiro de Touro. Para a entidade, ese vínculo contamina moito máis que a auga: afecta á coherencia de quen vive do mar.
“Nin un mexillón en mans de Cobre San Rafael”
Así de tallante foi a mensaxe de Opmega, que aprobou a decisión por unanimidade na súa última asemblea. A organización, que aglutina por centos de bateeiros da ría de Arousa e é membro activo da Plataforma pola Defensa dá Ría, considera que a implicación de Cobre San Rafael no funcionamento do porto supón unha forma de “branqueo social” do seu proxecto mineiro, cuxa ameaza para o medio mariño foi duramente denunciada por colectivos ecoloxistas, mariscadores e científicos.
A entidade subliña que “non se pode producir nun mar limpo mentres se colabora con quen o pon en risco”. E lembra que o seu compromiso coa sustentabilidade “non é só ambiental, senón tamén ético”.
A orixe do conflito: un guindastre, unha avaría e un novo operador
A decisión de Opmega non xorde da nada. O guindastre da confraría de Vilaxoán, que ata hai pouco asumía as descargas de mexillón, sufriu unha avaría grave. A xestión do servizo pasou brevemente a mans dunha persoa que se desvinculou pouco despois, e posteriormente foi asumida por outro operador que recorreu ao apoio económico de Cobre San Rafael para manter a infraestrutura en funcionamento.
Este xiro foi interpretado por Opmega como un intento da empresa mineira de “gañar presenza e influencia no sector”, entrando pola porta de atrás nun dos portos emblemáticos do mexillón galego.
Custo loxístico asumido como acto de coherencia
A renuncia para descargar en Vilaxoán conleva complicacións operativas para os socios e socias de Opmega. Con todo, a organización asúmeo como “un paso necesario, consciente e coherente” cos seus valores. Xa está a buscar alternativas loxísticas, aínda que recoñece que ningunha opción iguala a proximidade e funcionalidade do porto do Salnés.
Este movemento reforza a estratexia da entidade de marcar distancia con calquera iniciativa ou empresa “allea á cultura do mar” que comprometa a saúde do ecosistema ou o modelo produtivo tradicional.
Máis aló das palabras: sustentabilidade con feitos
Opmega foi pioneira na medición da pegada de carbono no sector mexilloeiro e traballa de forma activa na súa redución ano tras ano. A súa renuncia para utilizar o porto de Vilaxoán súmase a outras accións que consolidan o seu perfil como organización comprometida cunha acuicultura ética, ambientalmente responsable e libre de interferencias industriais externas.
Este posicionamento convértea nun referente non só por volume de produción, senón tamén por liderado moral dentro do sector mariño galego.
Un pulso entre modelos de futuro
O que está en xogo nesta decisión vai moito máis alá dun guindastre ou un porto. Trátase do modelo de relación entre mar e economía que se quere para Galicia. Mentres uns apostan polo extractivismo mineiro, outros —como Opmega— defenden unha economía azul baseada no respecto ao ecosistema e na cultura de quen o habita e trabállano.
Consígnaa é clara: “O futuro do mar protéxese con feitos, non con discursos”. E nesa fronte, a decisión de Opmega marca un precedente.