- Desde maio de 2025, o Mediterráneo esixirá combustibles con só 0,1% de xofre, un cambio crave para o transporte marítimo e os ecosistemas mariños.
O Mediterráneo entra na elite do control ambiental
A partir do 1 de maio de 2025, o Mar Mediterráneo unirase oficialmente ao selecto grupo de Áreas de Control de Emisións (ECA) de óxidos de xofre (SOx). A medida, avalada pola Organización Marítima Internacional (OMI) dentro do Anexo VI do convenio MARPOL, obriga a que todos os buques que naveguen nesta zona usen combustibles cun máximo do 0,1% de contido de xofre. Ata o de agora, o límite era do 0,5%.
Este axuste non é menor. Falamos dunha das rexións con máis tráfico marítimo do planeta: máis do 20% do comercio marítimo mundial transita por augas mediterráneas, onde tamén se concentra o 24% da frota global, incluíndo un 17% do total de cruceiros operativos.
Unha oportunidade para respirar mellor
A redución de xofre nos combustibles busca atacar directamente un dos contaminantes máis nocivos do transporte marítimo. Os óxidos de xofre son responsables de enfermidades respiratorias, choiva aceda e danos aos ecosistemas mariños e costeiros.
A decisión non é nova a nivel global. Xa se aplica no Mar do Norte e o Báltico, con resultados positivos: redución de emisións, mellora na saúde da poboación costeira e recuperación progresiva de hábitats mariños. Agora é a quenda do Mediterráneo, unha zona especialmente sensible pola súa biodiversidade e presión turística.
Impacto nas navieiras: máis custos, pero tamén máis esixencia
A entrada en vigor desta normativa supoñerá unha reorganización técnica e económica para as navieiras. As opcións: cambiar a combustibles baixos en xofre (máis caros), instalar sistemas de depuración (scrubbers), ou redeseñar roteiros para reducir tempo en zona ECA. Todo isto implicará custos que probablemente se trasladarán a frételos e tarifas de pasaxeiros.
Aínda que o sector enfróntase a retos loxísticos e financeiros, tamén se abre unha xanela para modernizar frotas, mellorar a eficiencia enerxética e responder a unha demanda crecente de sustentabilidade por parte dos consumidores e as institucións.
E que significa isto para o sector pesqueiro e marítimo?
Para os sectores do mar vinculados ao transporte, o turismo e a pesca en áreas mediterráneas, o cambio normativo ten varias arestas. Aínda que os buques de pesca non sempre ven directamente afectados polas ECA —dependendo da súa tonelaxe ou tipo de motor—, a presión regulatoria e o custo do combustible poden repercutir de forma indirecta nas marxes do sector.
Así mesmo, para os portos e estaleiros, ábrese unha nova liña de negocio en mantemento, retrofit e subministración de combustibles máis limpos. A transición cara a zonas ECA tamén pode xerar vantaxes competitivas para quen aposte pola innovación e a adaptación temperá.
Camiño irreversible cara a un transporte máis limpo?
A designación do Mediterráneo como zona ECA é máis que unha normativa técnica. É unha mensaxe clara: o transporte marítimo debe aliñarse cos obxectivos ambientais globais. As emisións no mar xa non quedan fóra do radar climático.
Para Galicia e o sector atlántico, esta evolución pode ser un sinal do que vén. Será o Atlántico europeo o próximo en seguir esta senda? A presión para aplicar estándares máis estritos sobre emisións marítimas non fará máis que crecer, e convén anticiparse.
Respirar mellor empeza no mar
O Mediterráneo dá un paso firme cara a un transporte máis limpo, xusto nun momento onde o equilibrio entre actividade económica e protección ambiental está máis en dúbida que nunca. Os desafíos son grandes, pero as oportunidades tamén.
Reducir o xofre nos combustibles non só é unha esixencia legal: é un investimento en saúde, mar e futuro.