- Marisco importado de Canadá, Portugal ou Marrocos afunde os prezos do galego en lonxa. Vilanova e Rianxo devolven ao mar parte das súas capturas.
O marisco galego, vítima do seu propio prestixio
Galicia presume —con razón— de ter o mellor marisco do mundo. Pero esa fama, labrada a base de esforzo e calidade, converteuse tamén no seu talón de Aquiles.
A entrada masiva de marisco estranxeiro, procedente de Canadá, Portugal, Italia ou Marrocos, está a alterar o equilibrio do mercado e provocando unha caída nos prezos que deixa sen osíxeno ás mariscadoras galegas.
Nas lonxas de Vilanova de Arousa e Rianxo, a situación chegou ao límite: as confrarías optaron por retirar lotes de ameixa cando as poxas caen por baixo dos prezos mínimos establecidos e devolvelos ao mar, antes que malvenderlos.
Cando o marisco volve ao mar
En Vilanova, os lotes de ameixa japónica e ameixa fina foron retirados durante as últimas mareas ao caer por baixo dos prezos mínimos —9 e 30 euros por quilo, respectivamente— fixados en asemblea a finais do ano pasado.
«Preferimos perder un día de traballo antes que tirar os prezos», explica Óscar Fernández, presidente da agrupación do montón de Vilanova, que confirma ademais a suspensión de dúas xornadas de actividade #ante a falta de perspectivas de mellora.
En Rianxo, a japónica deixa de poxarse cando baixa de 8 euros. E xa ocorreu. O seu patrón maior, Miguel Ángel Iglesias, recoñece que a situación é insólita: «Hai xente que está a vender marisco foráneo coma se fose de aquí. E iso estanos matando».
Competencia estranxeira e etiquetas dubidosas
O problema, segundo coinciden ambos os dirixentes, non é só económico senón tamén ético.
A entrada de produto foráneo, en moitos casos re-etiquetaxe ou vendido como “galego”, distorsiona o mercado e mina a confianza do consumidor.
«O consumidor está disposto a pagar máis pola calidade galega, pero se a etiquetaxe é ambiguo, está a enganarse a quen compra e castigando a quen produce», lamenta Iglesias, que reclama á Consellería do Mar e ao Ministerio de Agricultura e Pesca un maior control sobre a rastrexabilidade.
Desde o sector asúmese que a importación é necesaria para abastecer a demanda durante a crise produtiva que atravesan os bancos marisqueiros galegos. Pero piden que as condicións sanitarias e de control sexan idénticas para todas as orixes e que se erradique calquera práctica de confusión comercial.
Crise nos bancos marisqueiros e perda de poder adquisitivo
As mariscadoras galegas levan anos arrastrando un declive produtivo que se traduce en menores capturas e máis custos.
Por iso, a finais de 2024, a maioría de confrarías acordaron actualizar os prezos mínimos para garantir un ingreso digno fronte ao encarecemento xeneralizado da vida.
Pero a avalancha de marisco importado frustrou ese obxectivo: os prezos en lonxa esborralláronse e a japónica, en lugares como Vilaxoán, perdeu ata 50 céntimos por quilo respecto ao ano pasado, segundo datos de Pesca de Galicia.
O resultado é un cóctel explosivo: menos capturas, prezos máis baixos e custos en aumento. Un escenario que ameaza a viabilidade dun dos piares económicos e sociais do litoral galego.
Unha tormenta perfecta para o marisqueo galego
O sector vive atrapado entre dúas frontes: a competencia exterior e a crise ecolóxica interna.
O descenso da produción nas rías —por contaminación, perda de hábitats ou falta de rexeneración dos bancos— obriga ás empresas para importar para cumprir contratos, mentres as mariscadoras ven como o seu esforzo non se traduce en ingresos.
Neste contexto, decisións como as de Vilanova e Rianxo non son só un xesto de dignidade, senón unha chamada de auxilio. «Se seguimos vendendo por baixo de custos, o marisqueo deixará de ser viable», advirten desde o sector.
Preservar márcaa “marisco galego”
O “marisco galego” non é só unha etiqueta comercial: é unha marca cultural, económica e social que dá identidade a toda unha costa.
Permitir que se dilúa entre importacións sen control nin rastrexabilidade sería un erro estratéxico e unha perda irreparable.
O consumidor ten dereito a saber que compra, e as mariscadoras, a vivir dignamente do seu traballo.
Porque se o marisco galego acaba devolvéndose ao mar, algo está a fallar moito antes de chegar á lonxa.