- Miles de persoas marchan contra Ence e Altri, alertando do impacto das celulosas sobre a ría de Pontevedra, o Ulla e os ecosistemas mariños.
O mar tamén di non a ENCE e á celulosa de Altri
A protesta do pasado 1 de xuño non foi unha mobilización máis: foi unha advertencia colectiva desde a costa e o interior de Galicia. Baixo o lema “Nin Ence na ría, nin Altri na Ulloa”, miles de persoas percorreron as rúas de Pontevedra e Marín para esixir o fin do modelo industrial baseado en celulosas contaminantes que ameazan os ecosistemas de auga doce e salgada.
Desde as mariscadoras da ría de Arousa ata os colectivos ecoloxistas e os veciños de Palas de Rei, a resposta social foi masiva e transversal. E é que o mar, os ríos e o chan rural forman parte dun mesmo sistema ameazado por industrias con antecedentes de contaminación, consumo masivo de recursos e alteración de contornas fráxiles.
A ría de Pontevedra: medio século de feridas abertas
A fábrica de Ence en Lourizán, en pleno corazón da ría de Pontevedra, foi durante décadas símbolo do conflito entre industria e medio ambiente. A pesar dos avances tecnolóxicos, os seus impactos na calidade da auga, os bancos marisqueiros e a paisaxe costeira seguen xerando controversia.
Organizacións como a Asociación pola Defensa dá Ría de Pontevedra (APDR) e a Plataforma en Defensa dá Ría de Arousa (PDRA) lembran que a ría é un ecosistema vivo, onde conviven actividades económicas tradicionais como o marisqueo e a pesca artesanal, cada vez máis ameazadas por verteduras industriais e decisións políticas sen consenso.
O Ulla, en risco de converterse na nova cloaca industrial
O novo foco de preocupación está agora no interior: a macrocelulosa que Altri pretende instalar en Palas de Rei, a beiras do río Ulla, unha afluente clave que desemboca na ría de Arousa. O proxecto, impulsado co respaldo da Xunta de Galicia, ameaza con repetir o modelo de Lourizán, pero esta vez río arriba.
Os colectivos alertan do efecto cachoeira: as verteduras ao Ulla acabarán nas rías. E con eles, nutrientes, sedimentos e substancias químicas que afectan directamente á biodiversidade mariña e a actividades como a acuicultura e o marisqueo, base económica de moitas familias do litoral galego.
Unha marea de dignidade por ríos e rías limpas
A marcha culminou fronte ao complexo industrial de Ence coa lectura dun manifesto conxunto. Alí, mariscadoras, portavoces veciñais e representantes de plataformas rurais esixiron un modelo alternativo: sostible, respectuoso co medio e baseado na economía do mar e do campo.
“Non queremos que o Ulla convértase nunha cloaca industrial, como xa pasou coa ría”, denunciaron. Consígnaa foi clara: defender o mar é defender tamén as súas fontes de vida doce: os ríos.
Un conflito que une mar e terra
O que empezou como unha loita local en Palas de Rei converteuse nunha causa común para toda Galicia. O apoio de organizacións como Greenpeace, Adega, Ecoloxistas en Acción, mariscadoras, sindicatos agrarios e plataformas cidadás demostra que a defensa do territorio é transversal, e o mar non é alleo aos conflitos de terra dentro.
A experiencia de Ence serve de advertencia: onde entra unha celulosa, saen anos de conflitos. Por iso, desde Costa Oeste, damos voz a quen esixe unha Galicia sen celulosas, con ríos limpos, rías vivas e unha economía azul compatible coa vida e o futuro.