- Dado por afundido, localizado no Cantábrico e agora empuxado por correntes e ventos cara á vertical de Luarca e a costa francesa, o caso do Itoitz destapa algo máis grave que un temporal: a inacción.
- O pesqueiro Itoitz, abandonado por temporal, segue á deriva rumbo a Francia. A falta de remolque agrava o risco ambiental e económico.
- O Itoitz continúa á deriva no Cantábrico. Sen remolque nin solución, crece o risco de afundimento e contaminación mariña.
O Itoitz non se afundiu cando moitos xa o daban por perdido. Foi localizado, vixiado e seguido. Pero os días pasan e a pregunta empeza a ser incómoda: están a facerse realmente os deberes?
Hoxe o pesqueiro continúa á deriva. As correntes e os ventos dominantes do Cantábrico empúxano cara á vertical de Luarca e, se nada cambia, rumbo á costa francesa. O temporal explica moito, pero non o explica todo.
Abandono por seguridade, deriva por inacción
Convén lembrar os feitos con rigor. Ante un posible afundimento provocado por un gran temporal, a tripulación do Itoitz abandonou o barco. Foi unha decisión acertada: primeiro, sempre, as persoas.
Pero unha cousa é evacuar á tripulación e outra moi distinta deixar que unha ferramenta de traballo quede a mercé do mar sen un plan efectivo de remolque en canto ábrese unha mínima xanela operativa.
Aquí é onde empezan as dúbidas razoables.
O temporal non o xustifica todo
É evidente que o mar manda. Ninguén sensato reclama unha intervención suicida con ondas de nove metros. Pero o Cantábrico non é un escenario descoñecido, nin o comportamento das súas correntes un misterio para o sector.
As correntes e ventos dominantes empuxan cara ao leste. Iso significa unha cousa moi clara: se non se actúa, o barco irase. E irase enteiro… ou ao fondo.
Risco ambiental: o gran esquecido
Deixar que o Itoitz acabe afundíndose non é unha anécdota técnica. É un problema ambiental serio.
Un pesqueiro non é só aceiro:
- Artes de pesca que poden quedar enganchadas e seguir pescando de forma pantasma.
- Aceites, combustibles e residuos a bordo.
- Un foco potencial de contaminación nunha das zonas máis sensibles do litoral.
Evitar que un barco convértase nun residuo mariño debería ser tan prioritario como o seguimento visual desde a distancia.
Profesionais con título… e con experiencia
Cada profesión, cada entidade e cada circunstancia esixe algo máis que un cargo ou un título. Esixe experiencia. Vivir o mar. Sufrilo. Saber cando esperar e cando actuar.
Neste caso, dá a sensación de que pesa máis o “ordeno e mando” que o criterio profesional curtido en temporais reais. E o mar non perdoa a falta de sensatez nin o exceso de despacho.
Como se di nos portos, para saber axudar hai que habela mamado: vivilo, currárselo e aplicar sentido común cando toca decidir.
Acabarano facendo outros?
Se o Itoitz non se afunde antes, todo apunta a que serán as autoridades francesas as que teñan que intervir cando o problema chegue á súa costa. Entón, si, chegará o frío. Ese que sente cando o que se deixou pasar xa non ten solución fácil.
E a pregunta será inevitable: por que non se actuou antes?
Galicia e o Cantábrico: saber esperar… e saber actuar
En Galicia sabemos esperar ao mar. Pero tamén sabemos que esperar non é o mesmo que mirar para outro lado. A cultura marítima distingue ben entre prudencia e deixamento.
Este caso empeza a cheirar máis ao segundo que ao primeiro.
Conclusión de capitáns de barco.
O Itoitz segue á deriva. Non por descoñecemento do mar, senón por falta de decisións valentes e profesionais no momento adecuado. Se acaba no fondo ou noutra costa, non será só culpa do temporal.
Será a consecuencia de non facer os deberes cando aínda se podía.