- A partir do 10 de xaneiro de 2026 os pescadores recreativos deberán rexistrar as súas capturas diariamente mediante a app PescaREC e ficharse nun rexistro nacional único.
A pesca recreativa entra na era do dato
Ata o de agora, o mundo da pesca recreativa –desde canas na costa ata mergullo e embarcación– funcionaba en gran medida sen datos sistemáticos sobre que se extraía, onde, canto e como. Aínda que se coñecían as licenzas, os topes para algunhas especies ou as prohibicións de venda, faltaba información crave para a ciencia, a xestión e a preservación real dos recursos mariños.
Fila tras fila de administracións autonómicas e do Instituto Español de Oceanografía (IEO) advertían que sen datos fiables non se pode pechar o círculo da sustentabilidade. Pois ben: esa era termina.
A normativa do Comisión Europea (en concreto o Regulamento 2023/2842 que modifica o 1224/2009) marca que os Estados membros deben comezar a esixir declaración diaria das capturas de pesca recreativa. En España, o Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación (MAPA) e a Subsecretaría Xeral de Pesca fixaron o 10 de xaneiro de 2026 como data de referencia para que comece a operar a aplicación móbil PescaREC.
A obrigación refírese inicialmente ás especies con “protección diferenciada” (anexo II do RD 347/2011) e a aquelas para as que se determine que a pesca recreativa ten impacto significativo na mortalidade do stock. Dentro dese marco, os recreativos non só deben rexistrar cando pescan algo, senón tamén cando non obteñen ningunha captura.
O que cambia para o litoral, e para Galicia
Para unha comunidade como a galega, con forte tradición marítima e un tecido de pescadores recreativos, a noticia é relevante. Estímase que os recreativos galegos activos por licenza (en augas interiores baixo a competencia da Consellería do Mar) superaban os ≈ 62.000 no verán (en 2024/25) segundo a información sectorial.
Agora ben: o rexistro vai máis aló. Crearase un rexistro nacional único de pescadores recreativos, que se alimentará automaticamente cos datos de licenzas emitidas polas comunidades autónomas. Na práctica, un afeccionado en Galicia que teña licenza xa estará identificado nese sistema nacional sen trámite adicional.
Ademais, a pesca ‘interior’ (augas xurisdicionais autonómicas) e a pesca en augas exteriores (competencia estatal) converxen: se a comunidade autorízao, poderá usarse a propia aplicación para ambas as augas, o que evita múltiples rexistros.
En Galicia, por tanto, os recreativos deberán prepararse para:
- Solicitar ou renovar a licenza na forma habitual, sabendo que irá ao rexistro nacional automaticamente.
- Adaptarse ao uso cotián dunha aplicación móbil para declarar capturas ou ausencia delas, para determinadas especies.
- Aceptar que a súa afección monitorícese como parte da xestión pesqueira, o que implica novos hábitos (anotar, pesar, xeolocalizar) cando antes moitos operaban sen control científico.
Para o sector costeiro, desde embarcacións ou praia, supón un paso cara a maior rastrexabilidade e posibilidade de que a xestión pesqueira teña en conta tamén ao recreativo, non só ao profesional.
A ciencia fala, o recreativo achega
O cambio non é por capricho, senón porque os mariños e os científicos clamaban por datos. O IEO-CSIC iniciou recentemente o proxecto RECRIEO (“Estudo e seguimento da pesca recreativa en augas españolas”) no marco do Programa Nacional de Datos Básicos (PNDB 2025-27), co obxectivo de recompilar datos biolóxicos, socioeconómicos, zonas xeográficas, esforzo e capturas en recreativa. Estímase que en España a actividade practícana entre 900.000 e 1,2 millóns de persoas.
En Galicia, fíxose público que o IEO levará a cabo 360 entrevistas en 2026 nas nosas costas, dentro dun total de 2.439 previstas en todo o litoral español. Estas entrevistas, a realizar en portos e praias, apuntan a que a mostraxe non será unicamente profesional senón tamén recreativo, o que representa un paso innovador na xestión.
En termos prácticos: o recreativo deixa de ser un actor pasivo na xestión dos recursos e pasa a formar parte da cadea de datos que alimenta decisións científicas, normativas e de conservación. Esa implicación supón tanto oportunidade (mellor coñecemento, mellor pesca) como responsabilidade (novo cumprimento).
Retos operativos e preguntas no horizonte
Este cambio implica múltiples retos para o sector
- La Adopción tecnolóxica: Moitos pescadores recreativos non están habituados a rexistrar diariamente capturas, ou a la usar apps móbiles de forma habitual. A alfabetización dixital será clave.
- Carga administrativa: Aínda que a declaración pode parecer sinxela, o hábito de abrir unha app, seleccionar a especie, indicar peso/talla/ocalización ou mesmo declarar “sen captura” será novo.
- Confianza e cultura de datos: Será necesario explicar ao recreativo que estes rexistros non son “unha sanción encuberta” senón un instrumento de xestión compartida; a transparencia será importante.
- Compatibilidade autonómica: Galicia e outras comunidades deberán decidir se permiten que a aplicación nacional tamén cubra augas interiores, ou se manteñen sistemas propios paralelos.
- Impacto na xestión pesqueira: Os datos recolleitos deben traducirse en melloras reais: mellores tallas mínimas, mellores tempadas, mellores zonas de veda. Se o cambio é só administrativo, perderá credibilidade.
- Privacidade e volume de datos: Cunha poboación estimada próxima ao millón de recreativos, o volume de datos será enorme: peso, capturas, localizacións… como se xestionará?
Para o lector do mundo do mar —pescador recreativo, profesional da confraría, técnico da acuicultura— este novo escenario cambia a forma en que “facemos pesca” en España: xa non só é que e como pescamos, senón que datos xeramos, como os compilamos e como eses datos regresan en forma de normativas, vedas ou quotas que tamén nos afectan.
Cara a unha pesca recreativa máis integrada e sostible
O anuncio da declaración obrigatoria e do rexistro unificado non é un fito menor: marca que a pesca recreativa pasa de ser unha actividade case marxinal na xestión de recursos a integrarse plenamente no circuíto de avaliación, control e conservación.
Para Galicia, onde o mar é tecido social, económico e cultural, supón unha oportunidade: dispoñer de mellores datos pode traducirse en mellores políticas, maior recoñecemento do recreativo como actor e unha colaboración máis estreita coa frota profesional, investigadores e administracións autonómicas.
Aqueles afeccionados que dean o salto dixital, adopten a app e vexan a declaración como parte do xogo —e non só como obrigación— estarán mellor situados cando cheguen as novas esixencias (topes de capturas, zonas pechadas, tallas mínimas revisadas) nos próximos anos.
Como dicía un mariño veterano: “Se non coñeces o que sacas, non podes protexer o que pescas”. Con esta medida, o recreativo pasará de lanzar a cana ao mar para lanzar datos cara a plataformas que buscan garantir que o mar siga dando para todas as faenas.