- O marisqueo galego afronta un desgaste estrutural e reclama políticas que garantan o seu futuro no litoral.
- O sector do mar en Galicia alerta dun cansazo crecente tras anos de incerteza, caída de produción e falta de resposta política.
O marisqueo galego xa non só loita contra a incerteza do mar ou a variabilidade das campañas. Afronta algo máis profundo: o desgaste acumulado de anos sentindo que as decisións que marcan o seu futuro tómanse lonxe do litoral.
Nas rías, ese cansazo non se proclama en voz alta, pero compártese. Entre mariscadoras, pescadores e xente do mar repítese unha idea cada vez máis clara: seguir resistindo xa non pode ser a única estratexia.
Un desgaste que non aparece nas estatísticas
Hai un cansazo que non se mide en toneladas nin en facturación. Non é o de madrugar nin o do traballo físico. É outro: o de sentir que cada vez hai menos espazo para seguir vivindo do mar.
O sector descríbeo como unha presión constante. Cada campaña irregular, cada banco marisqueiro que non recupera a súa produtividade, cada axuda que chega tarde —ou non chega— contribúe a unha sensación de desgaste progresivo.
Non é unha crise puntual. É unha erosión lenta que compromete a viabilidade de moitas explotacións a medio prazo.
Produción en descenso e maior incerteza
Nos últimos anos, o marisqueo galego rexistrou caídas significativas nalgunhas especies crave como a ameixa fina ou a babosa, especialmente en determinadas rías.
Factores como:
- Cambios ambientais
- Episodios de mortaldade
- Alteracións na salinidade
- Presión sobre os bancos
reduciron a produtividade en moitas zonas.
A isto súmase unha crecente incerteza económica. A irregularidade dos ingresos dificulta a planificación e pon en risco a remuda xeracional, un dos grandes desafíos do sector.
Xestión e distancia co terreo
Un dos puntos máis sensibles é a percepción de desconexión entre a administración e a realidade do mar.
Desde o colectivo Abrandases Salgadas exprésano con claridade: o malestar non é esaxerado, senón unha reacción lóxica a anos de políticas que non priorizaron ao sector.
As críticas céntranse en:
- Burocracia excesiva
- Falta de axilidade en axudas
- Medidas pouco adaptadas ao contexto real das rías
- Escasa participación do sector na toma de decisións
O resultado é unha sensación compartida de falta de control sobre o seu propio futuro.
Máis que un sector: economía, territorio e cultura
O marisqueo a pé e á boia, xunto á pesca artesanal e a acuicultura en batea, seguen sendo piares fundamentais da economía costeira galega.
Xeran:
- Miles de empregos directos
- Actividade en lonxas e confrarías
- Impacto na cadea de valor (depuración, comercialización, hostalería)
Pero o seu valor vai máis aló do económico. Son unha forma de vida profundamente ligada ao territorio, cun coñecemento ecolóxico acumulado durante xeracións.
Falar de marisqueo é falar de cohesión social no litoral.
Galicia: un equilibrio cada vez máis fráxil
As rías galegas, un dos ecosistemas máis produtivos de Europa, atravesan un momento delicado.
O equilibrio entre explotación sostible, conservación do recurso e rendibilidade económica se tensiona cada vez máis. A combinación de factores ambientais e presión socioeconómica sitúa ao sector nun escenario de vulnerabilidade crecente.
Neste contexto, a falta de estabilidade convértese nun dos principais inimigos do marisqueo.
Un sector que non se resigna
Pese ao desgaste, o sector non abandonou a súa capacidade de organización nin de reivindicación.
As mariscadoras, pescadores e profesionais do mar seguen defendendo o seu papel no litoral. Reclaman algo básico: ser escoitados e formar parte activa das decisións que afectan á súa actividade.
Non piden privilexios. Piden condicións que permitan traballar con dignidade e garantir a continuidade dun modelo que demostrou ser sostible.
O marisqueo galego resistiu crise, cambios ambientais e transformacións económicas. Pero hoxe o desafío é distinto.
O problema xa non é só produtivo. É estrutural. E tamén emocional: un cansazo que nace de anos de incerteza e de sentirse na marxe da xestión do propio sector.
Seguir resistindo non pode ser o único horizonte.
Porque o marisqueo non é unha actividade prescindible. É economía real, cultura viva e territorio. E o seu futuro dependerá de algo esencial: que as políticas deixen de mirar o mar desde fóra e empecen a construírse desde dentro.