- España insta a máis de 150 países a ratificar o Tratado dos Océanos, clave para protexer a biodiversidade mariña en augas internacionais.
España toma o temón para salvar a alta mar
España lanzou unha mensaxe clara e urxente ao mundo: é hora de protexer a biodiversidade mariña máis aló das fronteiras nacionais. Fíxoo enviando unha carta a 152 gobernos para que ratifiquen o Tratado dos Océanos, coñecido formalmente como acordo BBNJ (Biodiversity Beyond National Jurisdiction), un instrumento internacional que busca regular e conservar os recursos da alta mar, ese 64% dos océanos que hoxe segue sendo terra de ninguén.
A día de hoxe, só 21 países ratificaron este acordo. Para que entre en vigor como norma legal internacional, necesítanse 60 ratificacións. España non só foi o primeiro país europeo en asinalo (o pasado 4 de febreiro), senón que agora posiciónase como punta de lanza para acelerar a súa entrada en vigor.
Que está en xogo no corazón do océano?
A alta mar alberga unha biodiversidade tan rica como descoñecida. Nestas augas, que non pertencen a ningún Estado, a actividade humana ha crecido sen control: pesca industrial, tráfico marítimo, minería submarina e experimentación xenética. O acordo BBNJ busca establecer normas para conservar estes ecosistemas, garantir unha repartición xusta dos beneficios derivados dos seus recursos e reforzar a cooperación científica.
Para quen vive do mar —desde pescadores artesanais ata comunidades costeiras—, a entrada en vigor do tratado supón blindar os ecosistemas que sosteñen a súa forma de vida. Para o planeta, é un paso crucial na carreira contra o cambio climático, xa que os océanos regulan máis do 50% do osíxeno e capturan boa parte do CO₂ emitido pola actividade humana.
Unha carreira contrarreloxo cara ao Cume de Niza
A iniciativa española, liderada pola ministra para a Transición Ecolóxica, Sara Aagesen, chega na antesala da Conferencia dos Océanos de Niza, que se celebrará do 9 ao 13 de xuño. O Goberno quere que esa cita sexa o catalizador que acelere as ratificacións restantes. Nas cartas enviadas, Aagesen apela ao compromiso ético dos gobernos: “polas comunidades que viven do mar, pola ciencia que aínda explora os seus segredos e polas xeracións futuras”.
A misiva enviada á ministra brasileira Mariña Silva resume o espírito do chamamento: se non se protexe a alta mar agora, poida que pronto xa non quede nada que protexer.
Cooperación ou colapso: un tratado con urxencia ambiental
A ratificación do BBNJ non é só un xesto político: é un termómetro do compromiso real da comunidade internacional coa sustentabilidade e a gobernanza oceánica. Nun mundo que se fragmenta en bloques e disputas xeopolíticas, un acordo como este demostra que aínda é posible poñer por diante os intereses do planeta.
Para o sector mariño, a súa aprobación abriría un novo marco legal para explotar e conservar os recursos da alta mar baixo regras claras e equitativas. Á vez, reforzaría a rastrexabilidade das actividades extractivas, favorecería a transparencia científica e daría soporte legal ás áreas mariñas protexidas fóra das xurisdicións nacionais.
Galicia e a fachada atlántica: moito que gañar
Para rexións como Galicia, envorcada historicamente na pesca e a investigación mariña, a entrada en vigor do tratado supoñería novas oportunidades —e tamén responsabilidades— na gobernanza internacional do océano. Desde os institutos de investigación ata o sector pesqueiro, abriríase unha etapa na que participar activamente será clave para non quedar á marxe das decisións que marcarán o futuro do mar.
Unha chamada que non pode ignorarse
España soltou amarras con rumbo claro: blindar a biodiversidade mariña global. Agora queda ver cantos países súmanse a esta travesía. Porque protexer a alta mar xa non é unha opción, senón unha necesidade urxente.