- Confrarías e armadores trasladan á UE unha mensaxe común: sen políticas coherentes, a pesca europea está condenada ao colapso.
Bruxelas escoita… pero a pesca esixe respostas xa
A escena repítese: un novo comisario europeo, discursos conciliadores, e un sector pesqueiro que, aínda que agradece o xesto, xa non vive de promesas. Esta vez foi Costas Kadis quen escoitou de primeira man a advertencia: se a UE segue lexislando sen pisar os peiraos, acabará baleirando o mar… de frotas e de futuro. A reunión con Cepesca en Madrid e o encontro coa Federación Nacional de Confrarías de Pescadores no Mediterráneo foron dous avisos nunha mesma dirección: hai que cambiar o rumbo.
Unha ofensiva sectorial desde todas as frontes
Por unha banda, Cepesca, en representación da pesca industrial —con forte peso galego— trasladou no Ministerio de Agricultura as incoherencias entre o discurso político europeo e a asfixia normativa que vive o sector. Por outro, as confrarías de pescadores do Mediterráneo —de Cataluña a Andalucía— expuxeron en persoa a Kadis os estragos dunha xestión afastada da realidade pesqueira.
Ambas as reunións coincidiron nunha demanda clave: que Bruxelas escoite ao mar antes de lexislar.
O que se pide: menos ideoloxía, máis coñecemento de porto
Entre as principais reivindicacións expostas por Cepesca:
- Revisión do Regulamento do Mediterráneo, que impón máis recortes de días sen ter en conta os avances sostibles xa logrados.
- Rectificación do peche de 87 zonas á pesca de fondo, que danou artes tradicionais como o palangre, sen evidencia científica concluínte.
- Reforma profunda da Política Pesqueira Común (PPC), tras unha década de declive: a frota reduciuse un 28%, o emprego un 33% e a rendibilidade non remonta.
Pola súa banda, as confrarías insistiron na necesidade de:
- Evitar a dobre regulación sobre especies como a gamba vermella, onde se combina un límite de días de pesca e unha cota xeral, o que fai inviable a actividade.
- Aumentar a cota de atún vermello para a pesca artesanal, xa que o 400 kg actuais resultan irrisorios ante un stock que está en claro crecemento.
- Simplificar a normativa europea, especialmente para as pequenas embarcacións, afogadas pola burocracia.
A pesca artesanal tamén alza a voz
O presidente da Federación Nacional de Confrarías, José Basilio Otero, valorou positivamente o encontro con Kadis, aínda que deixou claro que 2025 debe marcar un punto de inflexión. Pola contra, 2026 podería ser aínda máis dramático para as frotas do Mediterráneo e do Atlántico. O comisario, pola súa banda, prometeu manter o contacto directo co sector e visitar máis portos.
Pero o sector xa non se conforma con visitas. Necesita acción.
Galicia, exemplo do que está en xogo
En Galicia, onde a pesca non é só economía senón identidade, estas políticas teñen consecuencias demoledoras. A redución de caladoiros, a presión normativa e a competencia exterior están a configurar unha tormenta perfecta que pode desmontar unha estrutura mariñeira construída durante séculos.
O caso galego tamén mostra outro paradoxo: mentres o 70% do peixe que se consome na UE provén de terceiros países, aquí castígase ás frotas con normas cada vez máis esixentes.
Descarbonizar sen afundir a frota
A frota europea apenas representa un 0,01% das emisións globais, pero aínda así se lle esixe liderar a transición enerxética. O sector non se nega, pero reclama acceso a financiamento do FEMPA, alternativas técnicas reais e marcos lexislativos viables. Se non, a descarbonización será outro motivo para amarrar os barcos… esta vez para sempre.
E o Pacto Azul?
Un dos temores máis compartidos nas reunións foi o rumbo que pode tomar o futuro Pacto Europeo polos Océanos. Se este pacto constrúese só desde o ambientalismo máis ríxido, ignorando a convivencia coa pesca tradicional, será unha oportunidade perdida. O sector reclama ser recoñecido como piar de sustentabilidade, emprego e soberanía alimentaria.
O mar non espera
A mensaxe foi claro e coral: a pesca quere seguir sendo parte do presente e do futuro do mar europeo. Pero non pode facelo con políticas que, baixo a bandeira verde, pechan caladoiros, afunden embarcacións e expulsan a xeracións enteiras do litoral.
Bruxelas ten a palabra. Pero o mar, esta vez, non quedará calado.