- As confrarías e Galicia alertan en Bruxelas: os recortes de días de pesca e cotas para 2026 ameazan a viabilidade social e económica do sector pesqueiro.
- Confrarías e Xunta de Galicia advirten en Bruxelas do impacto social e económico dos recortes de pesca previstos para 2026 en Mediterráneo e Atlántico.
Unha dobre fronte aberta en Bruxelas
A pesca española afronta en Bruxelas unha negociación decisiva. Mentres no Mediterráneo a Comisión Europea expón un novo recorte de días de pesca para 2026, no Atlántico as alarmas saltan pola redución de cotas de especies crave como a cabala, o lirio e o verdel. Dous escenarios distintos, unha mesma preocupación: que as decisións comunitarias volvan ignorar a realidade social e económica dos portos.
Neste contexto, a presenza directa do sector e das comunidades autónomas nas negociacións europeas cobra un peso estratéxico. Non se trata só de cifras ou modelos científicos, senón do futuro inmediato de miles de familias que viven do mar.
As confrarías, en primeira liña ante o recorte de días de pesca
A Federación Nacional de Confrarías de Pescadores desprazou a parte da súa executiva a Bruxelas para seguir de preto o Consello no que se negocian os Totais Admisibles de Capturas (TAC) e o esforzo pesqueiro para 2026. A mensaxe é claro: o Mediterráneo non soporta máis axustes.
A proposta comunitaria expón unha redución drástica dos días de actividade para a frota de arrastre, situándoos en niveis que, segundo as confrarías, non permiten cubrir custos nin garantir a continuidade dos barcos. Desde os peiraos advírtese de que non é un debate técnico, senón social: menos días de pesca implican menos emprego, menos actividade en lonxa e un impacto directo en toda a cadea produtiva.
Pesca e comunidade: o arraigamento que non aparece nos informes
As confrarías insisten en que o Mediterráneo xa asumiu anos de sacrificios: vedas, cambios técnicos, reducións progresivas de esforzo e adaptación constante a novas normas. Por iso reclaman que calquera nova restrición se base en datos contrastados e adaptados a cada zona, e non en criterios uniformes aplicados desde despachos afastados.
Cando un barco deixa de saír ao mar, lembran, non se detén só unha actividade económica. Reséntese o tecido social do porto, a poxa, a industria auxiliar e a substitución xeracional en pobos onde a pesca é o eixo vertebrador.
Atlántico: Galicia planta cara aos recortes de cotas
Se o Mediterráneo teme quedar sen días, Galicia teme quedar sen cotas. A Xunta de Galicia trasladou a Bruxelas o seu rexeitamento frontal aos recortes propostos para cabala, lirio e verdel, especies que sosteñen campañas enteiras da frota galega.
As cifras que manexa o sector son contundentes: recortes do 70 % en cabala, 41 % en lirio e 26 % en verdel. Segundo informes socioeconómicos elaborados pola Universidade de Santiago de Compostela, o impacto directo podería alcanzar 65 millóns de euros en perdas para o sector pesqueiro galego.
Ciencia, modelos e desconexión co mar
Un dos puntos máis críticos do debate é a aplicación dos ditames científicos do ICES. Desde Galicia cuéstionase que os modelos utilizados reflictan fielmente a realidade das pesqueiras do Atlántico noroccidental, especialmente no caso do verdel.
O sector teme que se repita un patrón xa coñecido: decisións tomadas con modelos teóricos que non encaixan coa dinámica real das frotas, xerando axustes desproporcionados que castigan a quen xa operan con marxes moi axustadas.
Dous mares, unha mesma advertencia
Mediterráneo e Atlántico mostran sensibilidades distintas, pero comparten un diagnóstico común: non pode haber sustentabilidade ambiental sen sustentabilidade social. Mentres no Atlántico os TAC mostraron historicamente maior estabilidade, o impacto destes recortes ameaza con romper ese equilibrio.
As confrarías e Galicia reclaman que Bruxelas recoñeza as particularidades socioeconómicas de cada litoral e abandone enfoques homoxéneos que ignoran a diversidade de frotas, artes e comunidades costeiras.
Bruxelas decide, os portos responden
O que se acorde nas próximas semanas marcará o rumbo da pesca española nos próximos anos. Non é unha negociación máis: é un punto de inflexión para o emprego, a actividade portuaria e a supervivencia de moitos pobos do mar.
A mensaxe que chega desde os peiraos é claro e directo: sen portos vivos non hai pesca sostible posible. Agora a pelota está no tellado de Bruxelas.